احوال هست گشته و کردار نیک و بد

از عقل توست هر گذرنده بقا پذیر

پس جز ز عقل خود ز چه جویی بقای خود؟

عقل تو کرد این که عیان است پیش تو

پیشی گرفته چرخ هزاران هزار دور

بنگر که چون به دو تک اندیشه در رسد