دیر است تا که نیست مرا هیچ گونه، هیچ

چون هست بر سرت ز فرومایگی لگام

گفتم دلا اگر چه سخن هات هست راست

تلخ است و هستم از سخنت نیک تلخ کام

در لفظم انتظار و نه در کارم انتظام

با کار بی نظام نباشد سخن به نظم

زین بس بود چو کار من افتاد با نظام