ز بس گفت دشمن بدم در قفا

پس آنگه زصد دفتر مدح تو

توانم مگر کرد سطری ادا

دریغا جدا ماندم از مهر شاه

چو من نیکخواهی کم آید به دست

سخن گستر و ثابت و باوفا

نروبیده اندر دلش بیخ آز