خرمی بر ما شایدکه به سالی زین پیش

من چنین محزون چونا که بمانم چونا

چون زیم محزون اکنون که جان شد چو بهشت

به بهشت اندر یک دل نبود محزونا

رخت افکندیم از شهر سوی هامونا

همچو مسعودکه بیرون شد از قلعه نای

عاقبت رفتیم از محبس ری بیرونا