دامنش چون دل عاشق کمرش چون رخ یار

که در او بافند از ابر سیه اکسونا

چون سردانا مشحون ز هواهای بلند

قله اش سال و مه از برف بود مشحونا

به هوای خون و خوش منظرگی مقرونا

چون به تابستان بر برگ درختش نگری

از درخشانی گواکه بود مدهونا