نگران شدم بدان سو که تو کرده ای مرا خو

چو چنان شوم بگویم سخن تو بی محابا

قدحی گران به من ده به غلام خویشتن ده

بنگر که از خمارت نگران شدم به بالا

که روانه باد آن جو که روانه شد ز دریا