در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین

که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا

به دو چشم من ز چشمش چه پیام هاست هر دم

که دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا

که برو که روزگارت همه بی قرار بادا

نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری

که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا