نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری

که دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا

در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین

که برو که روزگارت همه بی قرار بادا

که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا

تن ما به ماه ماند که ز عشق می گدازد

دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا