چشمی فراخ داری و حلقی فراخ تر

تاآیدت به چنگ یکی غوک خوش لقا

می بینمت که از همگان گوی برده ای

کایدون رسد به گوش ، غریوت چو کرنا

رانی بسی ستبر و بری همچو متکا

چون دشمنی به بینی اندر طپی به آب

کرده بکش دو دست و روان کرده پای ها