جوی ما خشک شده ست آب از این سو بگشا

همه عالم چو تنند و تو سر و جان همه

کی شود زنده تنی که سر او گشت جدا

ای تو سرچشمه حیوان و حیات همگان

جز از این چند سخن در دل رنجور بماند

تا نبیند رخ خوب تو نگوید به خدا