کاشکی یک روز برکندی ز جا این تندباد

گر نهد یاجوج پیش سد اسکندر مرا

گر نکردی جامه وکفش وکله، سنگین تنم

چون گیاه خشک برکندی ز جا صرصر مرا

وندر افکندی درون خانه دلبر مرا

از غم نادیدنت اندام من چو موی شد

کس نخواهد دید از بس لاغری ، دیگر مرا