نظاره کنان جلوه گه سرو و سمن را

کافور برافشاند کز او زنده شود کوه

کافور شنیدی که کند زنده بدن را

من بر ز برکوه نشسته به یکی کاخ

ناگاه یکی سیل رسید از دره ای ژرف

پوشید سراپای در و دشت و دمن را

هرسیل ز بالا به نشیب آید واین سیل