هرسیل ز بالا به نشیب آید واین سیل

نظاره کنان جلوه گه سرو و سمن را

ناگاه یکی سیل رسید از دره ای ژرف

پوشید سراپای در و دشت و دمن را

از زیر به بالا کند آهیخته تن را

گفتی زکمین خاست نهنگی و به ناگاه

بلعید لزن را و فروبست دهن را