گفتی زکمین خاست نهنگی و به ناگاه

پوشید سراپای در و دشت و دمن را

هرسیل ز بالا به نشیب آید واین سیل

از زیر به بالا کند آهیخته تن را

بلعید لزن را و فروبست دهن را

مرغان دهن از زمزمه بستند، توگویی

بردند در این تیرگی از یاد سخن را