بلعید لزن را و فروبست دهن را

هرسیل ز بالا به نشیب آید واین سیل

از زیر به بالا کند آهیخته تن را

گفتی زکمین خاست نهنگی و به ناگاه

مرغان دهن از زمزمه بستند، توگویی

بردند در این تیرگی از یاد سخن را

خور تافت چنان کز تک دربا بسر آب