نگه کن تا چه گوید رودکی انک

که بود از لاله چون کان بدخشا

دژم شد گونه نسرین روشن

سیه شد چهره شب بوی رخشا

به هر بابش ز حکمت بود بخشا

نباشد زین زمانه بس شگفتی

اگر بر ما ببارد آذرخشا