چون به ( میزد) اجتماع مهمانا

برگ درختان چو می کشان به صبوح

خون خوش برهم زنند پنگانا

زمزمه مرغکان به شاخ درخت

پیر مغان شانه زد به روی و به موی

مغبچگان هر طرف شتابانا

پس درایوان گشادو، دیده چه دید؟