برکاشت اندر عیدگه مر گاومیشان را ز ره

وز پی جوانی پهلوان ، زیبا رخ و دیبا سلب

بگرفت چرخ واپسین و افشرد زانو بر زمین

چون جسته شیری از کمین بر پشت نخجیر از غضب

پس داشت گردون را نگه با زور پولادین عصب

زان پس به گردون شد سوار آن آزموده نغزکار

از انفعال سال پار، آورد عذری بلعجب