کز آسمان فریاد من بگذشت و خاموش است لب

زین سفلگان محتشم بی دولتان محترم

در زحمتم اندر عجم چون بوالعلا اندر عرب

زین بی هنر حساد من ، کیرد خموشی داد من

با حاسد ار پنجه زنی آن مرده را زنده کنی

در آتش ار چوب افکنی افزون شود او را لهب

به کز لهیب خوی بد، بدخوی خاکستر شود