با حاسد ار پنجه زنی آن مرده را زنده کنی

در زحمتم اندر عجم چون بوالعلا اندر عرب

زین بی هنر حساد من ، کیرد خموشی داد من

کز آسمان فریاد من بگذشت و خاموش است لب

در آتش ار چوب افکنی افزون شود او را لهب

به کز لهیب خوی بد، بدخوی خاکستر شود

خود خویش را خامش کند زآتش چو برگیری حطب