ای دریغا لباس علم و هنر

جانم آمد درین مغاک به لب

شد چنان سخت زندگی که مدام

شده ام از خدای مرگ طلب

ای دریغا متاع فضل و ادب

که شد آوردگاه طنز و فسوس

که شد آماجگاه رنج و تعب