پهلوی ماهرویی در نور ماهتاب

آوازه هوام شبانگاه مر مرا

آید به گوش خوبتر از بربط و رباب

وبژه که خفته سرخوش نزدیک آبشار

اینست شرط عقل ولیکن بهار را

این حال ییش چشم نیاید مگر به خواب

هم نیست خواب از آنکه درین سمج دوزخی