من خورم خون جگر، دو لب تو سرخ ز چیست

که ز چین سر زلف تو همی باید خواست

ماه را نیست چنین روی و چنین جعد بخم

سرو را نیست چنین زلف و چنین قامت راست

من کشم بار بلا، زلف تو خمیده چراست

آهوی چشمت ای شوخ ، دل من بفریفت

مگر این دل نه دل مدحگر شیر خداست