ای ترک پسر! باز این چه بلاست

بیماری ماست زان چشم دژم

تنهایی ما زآن زلف دوتاست

باز این چه بلاست ؟ ای ترک پسر

عرضم به تو بود از دست رقیب

از دست تو عرض ، پیش که رواست

یار آمد و زلف افشانده به دوش