پادشاه بی طمع مالک رقاب کشور است

نیست از رشک و حسد سوزنده تر چیزی از آنک

خفته خوش محسود و حاسد در میان آذر است

قدرت و جاه و شرف را با طمع پیوند نیست

مردم آزاده را بیغوله فردوس است لیک

مرد حرص و آز را فردوس کام اژدر است

خویش را فربه مکن از خوردن و خفتن که شیر