هست چون سرو جوانه قد آن سرو روان

زانکه هرکس را بخشایشی از داور اوست

دلبر من نه دراز است و نه کوتاه ، بلی

نظرم بی سببی نیست که بر منظر اوست

که به عشق اندر، پیری و ملامت بر اوست

چون به باغ آیم و بینم گل سوری با سرو

در دلم حسرت بالا و رخ دلبر اوست