وای من کز ضعف نتوانم دمی بالاگرفت

سایه بید معلق هر طرف پیرامنش

پرده پیش پرتومهر جهان آرا گرفت

شاخ نیلوفر چوکرمی سر ز جا برکرد وگفت

از ورای شاخ گفت و تابش خورشید را دید

کاش بتوانستمی یک لحظه جای آنجاگرفت

گرچه از فیض حضورش جفت حرمانیم لیک