سرش زبرافکند و لرزان ساقش استرخا گرفت

دیو نومیدی ز ناگه سر به کوشش برد وگفت

جهدکم کن کاین جهان مهر از ضعیفان واگرفت

ظلمت نومیدی و ضعف تن و فقدان نور

روز دیگر تافت بر وی لکه ای از آفتاب

وان تن دلمرده را باز و مسیحآسا گرفت

یاس را آواره کرد افرشته عشق و امید