وان تن دلمرده را باز و مسیحآسا گرفت

ظلمت نومیدی و ضعف تن و فقدان نور

سرش زبرافکند و لرزان ساقش استرخا گرفت

روز دیگر تافت بر وی لکه ای از آفتاب

یاس را آواره کرد افرشته عشق و امید

قوتی دیگر ز فیض نور جان افزا گرفت

با چنین همت گیاهان را به زیر پا گذاشت