یاس را آواره کرد افرشته عشق و امید

سرش زبرافکند و لرزان ساقش استرخا گرفت

روز دیگر تافت بر وی لکه ای از آفتاب

وان تن دلمرده را باز و مسیحآسا گرفت

قوتی دیگر ز فیض نور جان افزا گرفت

با چنین همت گیاهان را به زیر پا گذاشت

لیک نتوانست از آن حد خویشتن بالاگرفت