از شعف بگرفت همچون جان شیرینش به بر

برد سوی بید و در قلب رئوفش جاگرفت

رشته ای یکتا فرو آویخت زان زلف دراز

ضیمران با هر دو دست آن رشته یکتاگرفت

وندرو پیچید و راه مقصد اعلاگرفت

یک دو روزی بیش وکم خود را بدان بالاکشید

گشت والا زان کز اول خویش را والاگرفت