یک دو روزی بیش وکم خود را بدان بالاکشید

ضیمران با هر دو دست آن رشته یکتاگرفت

از شعف بگرفت همچون جان شیرینش به بر

وندرو پیچید و راه مقصد اعلاگرفت

گشت والا زان کز اول خویش را والاگرفت

تا نپنداری که چون بالاگرفت از لطف بید

آن محبت را فراموش کرد و استغناگرفت