بید بن خرم که دست مقبلی داناگرفت

منظرش از دور، دامان دل دانا کشید

جلوه اش زاعجاب ، راه دیده بینا گرفت

ضیمران خندان که مهر ناصحی مشفق گزید

آن یکی زان پایمردی زبنتی وافر فزود

وین دگر زان پاسداری رتبتی علیاگرفت

هرکسی کاز دور آن اکلیل گل را دید گفت