شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان

کاین نگین از مشک کرد، آن چنبر از عنبر گرفت

طره شبرنگ او وقت سحر زآسیب باد

صدهزار انگشتری بشکست و باز از سرگرفت

تا چو انگشتر نگین مهرش اندر برگرفت

خواست بسپارد مرا گیتی به دست هجر او

زان چو انگشتر مرا خمیده و لاغر گرفت