وز مدیح صهر شاهنشه بر او گوهر گرفت

خواست بسپارد مرا گیتی به دست هجر او

زان چو انگشتر مرا خمیده و لاغر گرفت

کرد همچون حلقه انگشتری پشت مرا

آنکه تا انگشتری بگرفت انگشتش ز شاه

مشتری را طالعش زیر نگین اندر گرفت

همچنان کانگشتری گیرد زگوهر آب و تاب