طیره شوی زانکه من مدح نگویم ترا

چون به بر نام خویش نام بزرگان برد

آنکه ز بی دانشی نظم نداند ز نثر

بهر چه نزدیک خلق عیب سخندان برد

هدیه ایزد کسی در بر شیطان برد؟

ز ابلهی گفته ای شعر نگوید بهار

وین سخنان را بدو فلان و بهمان برد