افعی نهفته در سله کفچه فشرده در سبد

فریاد ازین بئس المقر وین برزن پر دیو و دد

این مهتران بی هنر وین خواجگان بی خرد

شهری برون پر هلهله وز اندرون چون مزبله

قومی به فطرت متکی نی احمدی نی مزدکی

سر تافته در گبر کی از مسمغان و هیربد

گفتند دانایان مه ، مه زاید از مه ، که ز که