سر تافته در گبر کی از مسمغان و هیربد

شهری برون پر هلهله وز اندرون چون مزبله

افعی نهفته در سله کفچه فشرده در سبد

قومی به فطرت متکی نی احمدی نی مزدکی

گفتند دانایان مه ، مه زاید از مه ، که ز که

از مردم به کار به ، وز کشور بد، کار بد

کی زین سراب خشم و کین شهد آید و ماء معین