گذشت سالی و دستم گل مراد نچید

بریده ساخت ز یاران و دوستان ، گویی

مرا زمانه در آن شهر، عضو زاید دید

جز آن گلی که به نوروز چیدم از رخ دوست

گزیدم از همه خوبان بتی که از شوخی

ز دوستان به دل دشمن ، انتقام کشید

نهفتمش به ته قلب ، قلب من بشکافت