گزید عقرب زلفش دل مرا باری

چه روز بود که بر روی دوستان خندید

سیاستش همه خوف است و هیچ نیست رجاء

طریقتش همه بیم است و هیچ نیست امید

جزای آنکه دل ، او را ز جمله شهر گزید

بغارتید و تبه کرد صبر و دین و دلم

دلم ز روی رضا برد و دین من دزدید