جزای آنکه دل ، او را ز جمله شهر گزید

سیاستش همه خوف است و هیچ نیست رجاء

طریقتش همه بیم است و هیچ نیست امید

گزید عقرب زلفش دل مرا باری

بغارتید و تبه کرد صبر و دین و دلم

دلم ز روی رضا برد و دین من دزدید

به باغ رفتم و دیدم که مرغکی آزاد