دلم ز روی رضا برد و دین من دزدید

گزید عقرب زلفش دل مرا باری

جزای آنکه دل ، او را ز جمله شهر گزید

بغارتید و تبه کرد صبر و دین و دلم

به باغ رفتم و دیدم که مرغکی آزاد

نشسته بود به شاخ گلی و می نالید

سئوال کردم وگفتم ترا چه شد؟ گفتا