ز بس که در غم ایام یاعلی گفتم

کش از مسام عبارات ، شهد ناب زهید

علی ، عبد رسولی ، بلی چو خامه گرفت

چنان نویسدکاز فضل آن بزرگ، سزید

به روزبازبسینم علی به داد رسید

به راستی علیا! این بلند چامه چه بود

که از خلال سطورش ستاره می تابید