به روزگاری من جان به راه دوست دهم

یکی برفت و دگر باد سال ها جاوبد

من آن کسم که نپیوندم و چو پیوستم

به هیچ حیله نیارند رشته ام گسلید

که دوستان نتوانند نام دوست شنید

طمع به مال و بنانش نکرده ام لیکن

مرا فتوت ذاتیش سوی خواجه کشید