ز هرچه بود و بود جایگه فراتر کرد

یتیم بود ولیکن به عقدگاه ازل

زواج هفت پدر را به چار مادر کرد

زقاب قوسین اندرکذشت و سوی خدا

چه مدح کوبم آن راکه از جلالت قدر

خدای عز و جل مدحتش مکرر کرد

همین سپاس ازو بس مرا، که درگل من