چو ملک شرق به کابین انتظام تو شد

به تیغ عقل توان نفس را مسخر کرد

هرآنکه دیده بدبین به ملک شرق انداخت

نهیب خشم تو خاکش به دیده اندر کرد

عروس امن درآمد به بزم و زیور کرد

همان کسان که به دل کینه ی تو ورزبدند

اگرچه عفو توشان کام دل میسر کرد