صبوری آمد در مدحتت نهالی کاشت

سپاس آن که خدایت به عدل رهبر کرد

خدایگانا؛ اینک بهار مدح سرای

به مدح جاه تو چون عنصری ، سخن سر کرد

نهال مدح تو اکنون به خرمی بر کرد

چسان توانند افکند آن درختی را

که آب رحمت ولطف تواش تناورکرد