سپهر خورد یمین بر یمین پاک تو، زان

فراز دوش کمیت سخن ، سوار آورد

شکست دست تو، تنها نه جان ما فرسود

که عالمی را محزون و سوگوار آورد

برای خود شرف و قدر و اعتبار آورد

سپس به نقض یمین شد، ازآنکه می دانست

یمین تو بهمه مردمان ، یسار آورد