نمانده بس که برآرد ز خاک چرخ بلند

بهار تازه بپرورد وگل به بار آورد

نمانده بس که خداوندگار نامیه باز

به سر نهدگل ، آن راکه پارخار آورد

که را به خاک بیفکند وخاکسارآورد

مگر نبینی آن گلبن فسرده که دی

بریخت برگش و افکند و خار و زار آورد