مگر نبینی آن گلبن فسرده که دی

به سر نهدگل ، آن راکه پارخار آورد

نمانده بس که برآرد ز خاک چرخ بلند

که را به خاک بیفکند وخاکسارآورد

بریخت برگش و افکند و خار و زار آورد

چگونه برگ و نوا یافت از بهار، بلی

جهان عجایب ازاینگونه بیشمارآورد